در مورد پیدایش خورشید فرضیه ای که بیشتر مورد قبول واقع شده ،اینست که منشاء ایجاد خورشید توده های ابری شکل گازهای هستند که تشکیل دهنده عمده آنها هیدروژن بوده است .درمرحله اول ودرنتیجه نیروی جاذبه مرکزی ،ذرات هیدروژن رویهم متراکم شده ودراثر تراکم ،تصادم شدیدی بین ذرات هیدروژن بوجود آمده ودرنتیجه افزایش بیش از حد فشار ودما ،تحولات هسته ای پدید آمده وحاصل آن آزاد شدن منابع عظیم انرژی بوده است .
گداخته شدن وتحولات هسته ای هیدروژن ،اتمهای جدید هلیوم را پدید آورده که این گداخته شدنها وواکنشهای هسته ای در توده های ابری شکل گازها ،تولد خورشید را باعث شده است .
تحولات "دما هسته ای " درمرکز خورشید سبب تولید انرژی می گردد که به صورت تشعشعات الکترومغناطیسی وبا فرکانس بسیار زیاد به فضای خارج خورشید تابیده می شود .
انرژی تشعشعی ،درمرکز خورشید که حرارت آن بین 10 تا 14 میلیون درجه سانتیگراد می باشد تولید شده واز سطح خورشید که حرارت آن تقریبا معادل 5600 درجه سانتیگراد است بصورت امواج درفضا منتشر می شود . طول این امواج از مقادیر زیاد تا اندازه های بسیار کوچک مانند طول موج اشعه ایکس وگاما متفاوت بوده وبا بار انرژی آنها رابطه معکوس دارد .بعبارت دیگر امواج پر انرژی تر دارای طول موج کوتاهتری هستند . هر چند که دامنه تنوع طول موجهای منتشره از خورشید بسیار وسیع است ولی قسمت اعظم انرژی آن ،در طول موجهای مشخص ومحدودی منتشر می شوند .
تمام امواج الکترومغناطیسی که از سطح خورشید پخش می شوند با سرعت حرکت نور یعنی 300هزار کیلومتر در ثانیه فضا را می پیماید. و زمین که در فاصله 150 میلیون کیلومتر از خورشید قرار گرفته است فقط یک جزء از 2000میلیون جزء انرژی خورشید را دریافت می کند وهمین سهم بسیار کوچک ،منبع تامین انرژی تمام تحولات جوی وحیاتی بوده وگرداننده چرخهای زندگی در روی کره زمین می باشد .
از مجموع تشعشعات خورشید که بوسیله زمین وجو آن دریافت می شود درحدود 35 درصد آن مجددا بفضای خارج از جو بازتاب می گردد. قسمت اعظم این بازتابی درجو زمین ودر برخورد اشعه خورشید با ابرها وغبارهای جوی انجام می گیرد وبخش کمتری از آن ،درسطح زمین درنتیجه انعکاس اشعه بوسیله آبها – برفها وسنگریزه ها حادث می شود . قسمتی از باقیمانده انرژی ،درحین عبور از جو زمین ،در اثر برخورد با ذرات هوا وغبار وبخار آب موجود در جو ،بدفعات زیاد تغییر مسیر داده وپس از این برخوردها ،بصورت تشعشعات پراکنده به سطح زمین و یا فضای خارج تابیده می شود . همچنین درحدود 10 الی 15 درصد انرژی تشعشعی دریافت شده از خورشید ،بوسیله ذرات بخار آب – اکسید دو کربن وازون موجود در جو زمین ،جذب می شود .
یکی از مهمترین عواملی که درتعیین میزان تشعشعات خورشیدی که به پوسته زمین می رسد موثر می باشد ،طول مسیری است که اشعه خورشید قبل از رسیدن به سطح زمین در جو طی می کند . در طول روز هنگامی که خورشید در اوج مسیر روزانه خود قرار می گیرد (ظهر خورشیدی ) اشعه کمترین مسیر را درجو زمین طی کرده وبه زمین می رسد ،ولی هر قدر خورشید به افق نزدیک تر می شود (غروب آفتاب )،مسیری که بوسیله اشعه در جو زمین پیموده می شود طولانی تر می گردد. هر چه این مسیر طولانی تر باشد میزان انرژی جذب شده وپراکنده شده در جو افزایش یافته ودر نتیجه از مانده انرژی که بزمین می رسد کاسته می شود . به همین دلیل درنقاط مرتفع بع علت کاسته شدن از ضخامت جو زمین ،محتوای انرژی تشعشعی خورشید ،از نقاط دیگر بیشتر است .